ئاتر فیزیکال یکی از دشوارترین گونه ها برای نزدیک شدن به درام است. معمولاً ایده در این نوع تئاتر در شگفتی های کشف و مهارت درجا می زند و برای تبدیل شدن به یک تئاتر واقعی با موقعیتی جذاب و قابل بسط دچار لکنت می شود. کشف تازه مکان، زمان، اشیاء و به طور کلی جهان پیرامون از طریق نمایش فیزیکال یکی از نکات جذاب این شیوه است، اما برای یک تئاتر حرفه ای ِ صحنه ای هیچگاه کافی نیست.

در اجرای یک نمایش وقتی درام و ساختار آن مبنای شکل گیری اثر شود، نتیجه آن تعمق مخاطب در اثر خواهد بود.

نمایش "آخر بنی سراج" کاری از حسن آل موذن از کشور تونس اثری متکی بر درام است. ساختار نمایشنامه و پرداخت آن بر دو اساس یعنی شخصیت پردازی و روایت متکی است. یک الگوی شناخته شده که با روایت مستقیم بسیار به ادبیات آسیا و ساختار سیر و سفر نزدیک است.

داستان نمایش درباره شخصیت یک نویسنده به نام هاجر است که دیگر میل به نوشتن ندارد و تصمیم به سفر می گیرد. او در سفر خود با شخصیت های مختلفی روبرو می شود. یکی از این شخصیت ها جوان غریبه ای است که زندگی خود را برای هاجر روایت می کند. او آخرین بازمانده خاندان بنی سراج است که عاشق زنی بوده و برای رسیدن به معشوق تلاش زیادی انجام می دهد. هاجر با شنیدن غصه ها و داستان او تصمیم می گیرد کتاب جدیدی بنویسد.

همایون ارشادی با شش فیلم، سحر قریشی با پنج فیلم، حمید فرخ نژاد، محمد رضا شریفی نیا و آتیلا پسیانی با چهار فیلم و گوهرخیراندیش، نیکی کریمی و مهناز افشار هر کدام با سه فیلم، پرکارترین بازیگران مرد و زن سی امین جشنواره فیلم فجر محسوب می شوند.

در حالی که تا شروع سی امین جشنواره بین المللی فیلم فجر ۱۷ روز باقی مانده، با مروری بر فیلم های حاضر در بخش های مسابقه سینمای ایران (سودای سیمرغ)، مسابقه فیلم های اول (نگاه نو) و فیلم های خارج از مسابقه (آیینه سینمای ایران) می توان گفت در بخش پرکارترین بازیگر مرد «همایون ارشادی» با شش فیلم، «حمید فرخ نژاد»، «محمد رضا شریفی نیا» و «آتیلا پسیانی» با چهار فیلم و در بخش پرکارترین بازیگر زن، «سحر قریشی» با پنج فیلم و «گوهر خیراندیش»، «نیکی کریمی» و «مهناز افشار» هر کدام با سه فیلم در سی امین جشنواره فیلم فجر حضور دارند.

یکی از عناصری که می تواند به دیده شدن یک بازیگر در نقشی که قرار است بازی کند کمک کند، نوع پوشش و ظاهرش است؛ به همین دلیل است که در این صفحات، کارشناس حرفه ای طراحی لباس در سینما، لباس های بازیگران فیلم های روی پرده را تحلیل می کند و به شما می گوید برای چه نقشی، چه لباسی مناسب تر است. شاید با خواندن این صفحات، نگاه ویژه تری به مقوله طراحی لباس در سینما پیدا کنید

کریس نولان با تغییر در لحن داستان سرایی و دنیای بتمن، مفهوم جدیدی را جا انداخته است؛ شوالیه سیاه... این یک برند جدید است که برای علاقه مندان جدید، از بتمن هم جذاب تر شده است.

موفقیت «شوالیه سیاه» در گیشه و نزد منتقدان این سوال را پیش آورد که آیا سنت «هر کارگردان تنها دو فیلم بتمن» می شکند یا نه؟ سابقه نشان داده بود سازنده بتمن چه موفق باشد (تیم برتون) و چه ناموفق (جوئل شوماخر) می تواند دو فیلم این سری را کارگردانی کند. نولان هم «بتمن می آغازد» و «شوالیه سیاه» را ساخت و قاعدتا باید از پروژه بعدی بتمن کنتار می رفت.

داریوش اسدزاده، بازیگر، کارگردان و نویسنده نمایشنامه که به تازگی تولد ۸۸ سالگی اش را جشن گرفته است با خاطرات شنیدنی و جذاب از تهران قدیم در کتابخانه منحصر به فردش پذیرای ما شد. وی که از قدیمی ترین بازیگران تئاتر تهران به شمار می رود در اوایل دهه ۱۳۲۰ هـ .ش، موفق به اخذ مدرک هنرپیشگی از هنرستان بازیگری اما به دلیل مشغله کاری که در وزارت دارایی داشت نتوانست تحصیلات آکادمیک خود را در رشته مورد علاقه اش حقوق به پایان برساند.اسدزاده در سال ۱۳۳۵ از طرف اداره هنر های ملی در جشنواره پاریس در زمینه تئاتر شرکت کرد و در سال ۱۳۴۶ به خاطر ایفای نقش در فیلم «در آمریکا اتفاق افتاد» به ایالات متحده رفت.

"فیلم دیدن" روزگار پر فراز و نشیب وعجیبی را پشت سر گذاشته است; از سال های کم بودن سالن های سینما، تا کمیابی فرصت، تا زحمت به سینما رفتن و دیدن تصاویر صامت و گوش دادن هرازگاه به نقالی پرده خوان برای درک کامل تر داستان فیلم تا....به امروز که نه فقط تلویزیون گوشه اتاق هر خانه ای این امکان را به سهولت فراهم می کند که هم استراحتی کنی و چایی بنوشی و هم انواع و اقسام فیلم ها را ببینی، هم ماهواره سفره انتخابی به وسعت صدها کانال تلویزیونی را برایت گسترده است و هم اینکه دست آخر می توانی جدیدترین فیلم های روی پرده آمریکا و اروپا و هند و کره و ... را از دستفروش های سر چهارراه محله ات تهیه کنی و هر زمان که خواستی، هرچه را میل ات کشید ببینی.

ژانر وحشت در سینمای ایران، ژانری مهجور است. گونه ای که با وجود گذشت ۳ دهه از انقلاب اسلامی نمونه های اندکی را به سینمای ایران معرفی کرده است. مهم ترین دلیل این مهجور بودن را باید به پای بی مخاطب بودن این فیلم ها در سینمای ایران نوشت و به این طریق شاید بتوانیم این اتفاق را محصول دلایلی اجتماعی بدانیم. این که تماشاگر سینمای ایران به این راحتی ها نمی ترسد و باید این احساس به وسیله ترس هایی حقیقی بنا گذاشته شود و نه ترس هایی که با واقعیت میانه ای ندارند. برای اثبات این اتفاق شاید نام بردن از یکی از موفق ترین فیلم های این گونه در سینمای ایران مثال خوبی باشد.

از کمال الملک بگیرید تا پهلوان خلیل، همیشه نقش هایش حرفی برای گفتن داشته اند. آنقدر در آن ها غرق می شده که کمال الملک یا پهلوان بودنش را بی دردسر باور می کردیم. جمشید مشایخی که این روزها چندان درتئاتر و سینما نمی بینیمش، با این دیده نشدن ها از یاد نمی رود. برای جوان تر هایی که بسیاری از نقش آفرینی هایش را هم ندیده اند، او هنوز پدر سینمای ایران است. پدری که در سال های اخیر، نقش های باب میلش را پیدا نکرده و خودش می گوید که در اوضاع امروز سینما و تئاتر دوست دارد در خانه بنشیند و کتاب بخواند.

محرم که از راه می رسد بسیاری از سنت ها زنده می شوند. صدای سنج و طبل و دسته های سینه زنی و غذای نذری!

یکی دیگر از سنت ها که سالهاست در ایران تداوم داشته،«تعزیه» است.

اما این هنر از چه زمانی وارد ایران شد و شکل امروزی را به خود گرفت.

تعزیه در لغت به معنی تسلیت، توصیه به صبرکردن و پرسیدن از بازماندگان در گذشتگان است. اما آنچه امروز به عنوان تعزیه مشهور است گونه ای از نمایش مذهبی منظوم است که در آن عده ای اهل ذوق و کار آشنا درجریان عزاداری ماه محرم و برای نشان دادن ارادت و اخلا ص به اهل بیت پیامبر(ص) طی مراسم خاصی بعضی از داستان های مربوط به واقعه کربلا را پیش چشم بینندگان بازآفرینی می کنند.