روزهای اخیر شاهد افزایش لجام گسیخته نرخ ارز در بازار بوده ایم، این بی ثباتی می تواند دارای علل متفاوتی باشد. در این نوشتار کوشیده ایم تا با تبیین برخی علل احتمالی بروز شرایط فوق راهکارهایی برای برگرداندن ثبات به بازار ارائه کنیم.

دروس ابتدایی اقتصاد خرد به دانشجویان می آموزد که افزایش قیمت در بازار می تواند بر اثر کاهش عرضه، افزایش تقاضا یا تلفیقی از این دو اتفاق بیفتد. با این نگاه و با تکیه بر مشاهدات و اخبار رسمی و غیر رسمی می توان احتمال داد که بازار ارز کشور طی روزهای اخیر، با فشاری از سمت افزایش سوداگرانه تقاضا و عدم اقدام مقتضی بانک مرکزی در پاسخ به این تقاضا (عدم همراهی عرضه با تقاضا) مواجه بوده است.

حتما خوانندگان محترم آن حکایت معروف را شنیده اند که شخصی بابت جریمه عملی مختار شده بود از بین سه مجازات یکی را انتخاب بکند، اما بالاخره مجبور شد هم پیاز را بخورد، هم چوب را و جریمه نقدی را نیز پرداخت کند. حکایت مقاومت دولت در برابر افزایش نرخ ارز در سالیان گذشته شباهت بسیار زیادی به این حکایت دارد.

بنا به یک حکم عقلی که شکل قانونی هم به خود گرفته بود، پس از یکسان شدن نرخ ارز در سال ۱۳۸۱، دولت مکلف بود تا نرخ ارز را به میزان مابه التفاوت نرخ تورم در داخل و خارج از کشور، تعدیل کند. اگر قیمت ۷۹۹ تومانی دلار در آن سال را مبنا بگیریم و برای راحتی محاسبه تفاوت نرخ تورم را فقط ده درصد فرض کنیم، در سال ۱۳۹۰ باید قیمت برابری ریال در برابر دلار در حدود ۱۸۸۶ تومان می شد.

در هفته های اخیر نرخ برابری ریال در مقابل ارزهای معتبر بین المللی نوسانات شدیدی داشته است. هر چند گزارش رسمی از سوی بانک مرکزی و مقامات اقتصادی کشور از سقوط نرخ برابری ریال در مقابل ارزهای معتبر بین المللی انتشار نیافته است، اما ارقام منعکس شده در مطبوعات و گزارش های اقتصادی نشان می دهد که ریال در بازار غیررسمی ارز و در سه ماه اخیر (اواخر دی ماه نسبت به اواخر ماه مهر) نزدیک به ۶۰ درصد ارزش خود را در مقابل ارزهای شاخص بین المللی از دست داده است.

حمل ونقل، پایه های پل رابطی است که بخشهای مختلف جوامع با عبوراز روی آن، به سمت توسعه پایدار حرکت می کنند.

درجهان امروز، حمل و نقل از جمله بخش های زیربنایی اقتصاد است که فرآیند توسعه اقتصادی را تحت تاثیر قرارداده و اساس مبادلات بازرگانی و کلید توسعه اقتصادی و اجتماعی است.

برخی متخصصان حمل و نقل براین باورند که بین کارآیی در بخش حمل و نقل و کارآیی عمومی اقتصاد و رشد اقتصادی، رابطه ای مستقیم وجود دارد و حمل و نقل را واسطه میان فعالیت های کشاورزی، صنعتی، بازرگانی و خدماتی در سطح ملی و بین المللی می دانند.

شهرت اصلی او به خاطر ایده های خلاقانه ای است که با هدف سازگار کردن فعالیت های کارآفرینانه و سودآورانه شرکت های خصوصی با سیاست های کمک به فقرا ارائه کرده است.

«پراهالاد» علاوه بر سال ها تدریس در دانشکده مدیریت دانشگاه میشیگان آمریکا، سابقه فعالیت به عنوان مشاور تجاری تعداد زیادی از شرکت های بزرگ فراملیتی را نیز در کارنامه خود دارد. علاوه بر این، «پراهالاد» عضو هیات مدیره دو شرکت بزرگ هندی (به نام های NCR و «هندوستان له ور») است که برنامه های فقرزدایی بزرگی را در هندوستان در دست اجرا دارند؛ برنامه هایی که هم به لحاظ تجاری و سودآوری موفق بوده اند و هم به لحاظ کمک به فقرا.

هر زمان که یک پدیده مانند جنبش اشغال وال استریت که تلفیقی است از اصلاحات مالی و اقتصادی، پدید می آید، می توان به راحتی گفت که این جنبش نشات گرفته از تنها یک تصمیم، تصمیم «آ»، یا از تنها یک اشتباه، اشتباه «ب»، است و اگر هر کدام از آنها اتفاق نمی افتاد، ممکن بود که مشکلات کشور حل شود.

عبارتی که در بالا گفته شد در واقع تقلیل گرایی در بدترین حالت آن است: این عبارت غیر دقیق است، به راه حل منجر نمی شود و اگر به آن اجازه داده شود که بر گفتمان سیاسی مسلط شود، می تواند برای یک کشور فاجعه بار باشد.

بحران اقتصادی در دنیا بارها اتفاق افتاده به طوری که در طول ۲۰۰ سال گذشته هر ۳۰ سال یک بار جهان شاهد یک بحران بوده است. در میان این بحران ها مهم ترین و شدیدترین بحران ها، بحران بزرگ اقتصادی سال ۱۹۳۰ در آمریکا بود. این بحران که نرخ بیکاری را به بالای ۲۰ درصد رساند، برای چندین سال دنیا را درگیر خود کرد و به تحولات جدیدی در علم اقتصاد و به عبارت دیگر لیبرال سرمایه داری منجر شد. رفته رفته اوضاع برای جامعه سخت و سخت تر می شد و موجب به وجود آمدن اعتراض هایی در بین بسیاری از مردم شد.

در سال ۱۹۸۰ اقتصاددانی به نام «ژولین سیمون» با زیست شناسی به نام «پاول ارلیش» شرط بندی کردند. آقای ارلیش، نویسنده کتاب پرفروش «بمب جمعیتی»، پنج فلز مختلف ــ مس، کروم، نیکل، قلع و تنگستن ــ را انتخاب کرد و گفت که قیمت های آنان در ده سال آینده افزایش می یابد.

آقای سیمون شرط بست که این قیمت ها سقوط خواهند کرد. این شرط بندی نشان دهنده جدل بین «مالتوسی »ها [۱] و «کورنوکوپیایی» ها [۲] بود. مالتوسی هایی مثل آقای ارلیش، فکر می کردند افزایش جمعیت به دورانی از قطحی (و قیمت های بالا) خواهد انجامید و کورنوکوپیایی هایی مثل آقای سیمون معتقد بودند که رشد اقتصادی و بهبود تکنولوژی، وفور و منابع سرشار را تضمین خواهند کرد.

ماه هاست که صحبت از مخاطرات و حتی فروپاشی قریب الوقوع یورو؛ عامل اصلی بی ثباتی های جهانی بوده است. آیا پول مشترک اروپا می تواند به حیات خودش ادامه دهد؟ حالا حتی شخصیتی به بزرگی آلن گرین اسپن رییس سابق فدرال رزرو هم اعلام کرده است که امیدی به زندگی یورو نیست.

اما خود یورو هم در برابر این تهدیدات به نظر بسیار انعطاف پذیرمی رسد. در بازارهای جهانی ارز، برخلاف تابستان ۲۰۱۰ یورو نسبت به دلار خیلی باثبات بوده است. این ثبات تعجب برانگیز است.

فرانسوا پینو، مالک عمده سهام گروه کالاهای لوکس PPR که دارای برندهایی چون گوچی، ایو سنت لورن و پوما می باشد، با ثروت ۶/۷ میلیارد دلار شصتمین میلیاردر دنیا می باشد.

این مرد ثروتمند فرانسوی متولد ۲۱ آگوست سال ۱۹۳۶ می باشد. او رییس و مدیرعامل شرکت PPR است. این گروه در حقیقت مجموعه ای از چندین شرکت و برند کالاهای لوکس و دارای فروشگاه های زنجیره ای فروش این کالاها می باشد. فرانسوا پینو در سال ۱۹۶۳ این شرکت را تاسیس کرد که در حال حاضر توسط پسر او فرانسوا هنری پینو که در سال ۲۰۰۹ با یکی از هنرپیشه های معروف به نام سلما هایک ازدواج کرده، اداره می شود. این شرکت در آغاز یک شرکت تولید الوار و ابزار ساختمان سازی بود؛ اما در اواسط دهه ۹۰ حوزه کاری خود را به بخش فروشگاه های زنجیره ای تغییر داد و به سرعت تبدیل به بازیگری قدرتمند در این بازار شد.