دندان هایت را به روی هم می فشاری. شاید مشتت را هم گره کردی. غلیان خون در رگ هایت را حس می کنی. با خود می گویی بهتر است فریاد بزنم. فریادی از اعماق وجود. اما از خود می پرسی چرا این حجم از عصبانیت در وجود من این گونه زبانه می کشد. این سؤال همواره در وجودت موج می زند که چرا تا این حد عصبانی و خشمگین شده ام؟ کارشناسان ابراز عقیده می کنند که خشم و عصبانیت علاوه بر از بین بردن خوشحالی در زندگی موجبات انزوای اجتماعی را نیز فراهم می آورد. در این مقاله بر آنیم تا به بررسی راه هایی به منظورکنترل خشم اشاره کنیم. اگر شما پس از خواندن این مقاله به راه کارهای ذکرشده عمل کنید، مطمئن باشید که خشم و ناراحتی را برای همیشه از یاد خواهید برد. |
خود کم بینی یکی از شایع ترین اختلال هاست؛ آن قدر که کسی آن را اختلال به حساب نمی آورد! اکثر ما علائمی از خود کم بینی را در خودمان سراغ داریم و آن طور که باید خودمان را دوست نداریم. شایع ترین خود کم بینی هم، خود کم بینی فیزیکی است. اکثر ما با بدنمان مشکل داریم، با قدمان، رنگ پوستمان، فرم بینی مان و مواردی از این قبیل و به علاوه بدون فلان عطر و ادکلن و فلان لباس و... جرأت از خانه بیرون آمدن نداریم. |
یک آسمان بنفش با گل هایی که در آسمان پرواز می کنند. درختانی با برگ های قرمز و یک خانه با دودکش. جاده ای که توی آن یک ماشین حرکت می کند و بچه ها و مامان و بابا که دست هم را گرفته اند و موهایشان سیخ سیخی شده است. این نقاشی زیبا ست. مامان به او می گوید: چرا آسمان بنفش است؟ چرا گل ها توی آسمان هستند؟ چرا موهای ما سیخ سیخی است انگار ترسیده ایم. |
